TCR‑pensionado’s naar de Bollen – 29‑4‑2026
Het is weer dinsdag, dus we gaan fietsen. Marcel had al geappt: “Laatste kans om naar de bollen te gaan. Ik ben nu in Oostvoorne, maar kom met de fiets naar de club.”
Dus ik op tijd naar de club — en daar zit Marcel al met smart te wachten.
We zijn met acht man: Marcel R., Frank B., Rob H., Olaf dH., Ron vH., Gerrit vH., Peter V. en ik mag ook weer mee. De wind staat vandaag pal noord, windkracht 5, dus vol tegen. Gerrit kent de weg en is onze wegkapitein. Ik kies verstandig voor zijn wieltje om uit de wind te blijven, en hij houdt keurig rekening met mij.
De route wordt anders dan anders: via Pijnacker. Helaas voelt Frank zich niet helemaal fit en haakt af. Al snel stuiten we op een wegafzetting, maar we vinden een alternatieve route en rijden door naar Stompwijk, Zoeterwoude en Polderpark Cronenstein. We slingeren langs Oegstgeest, Warmond en nog wat dorpen.
Dan ineens een harde knal: een klapband. Ik heb iets geraakt en de buitenband is naar de Filistijnen. Wat nu?
Gelukkig heeft Olaf gewoon een nieuwe buitenband bij zich — fantastisch, bedankt Olaf! Maar dan het volgende probleem: de band erop krijgen. Iedereen probeert het, maar het lukt niet. Dan doet Marcel nog één ultieme poging… en ja hoor, het lukt hem.
We kunnen weer verder. Onderweg maken we foto’s van de bollenvelden. Ik moet gelijk denken aan het liedje van Louis Davids: “Naar de bollen, waar je sprakeloos geniet van de kleuren die je ziet…”
Even later komen we aan bij RTV De Bollenstreek, de plaatselijke wielervereniging, voor lunch en een bakkie. Peter rekent alles af — nog bedankt, Peter.
We gaan weer op pad en komen al snel langs de Keukenhof, waar het enorm druk is met auto’s. Via Halfweg en Noordwijkerhout zien we nog prachtige bollenvelden, maar geen tijd meer voor een fotootje.
We zoeken de kust op, nog steeds met Gerrit als wegkapitein. Via Noordwijk aan Zee rijden we door de duinen naar Katwijk aan Zee, gevolgd door de Wassenaarse Slag, Scheveningen en Kijkduin. Bij Loesje brengen we de vochtbalans weer op peil met cola en appelpuntjes. Olaf rijdt door — hij moet op tijd thuis zijn.
Na deze gezellige onderbreking rijden we via Kwintsheul en Schipluiden huiswaarts. Na een kleine 130 km ben ik weer thuis.
Iedereen bedankt voor de gezellige rit en de samenwerking — het was een pittig rondje.
Olaf, bedankt voor de band.
Gerrit, bedankt dat je me uit de wind hield; hij brengt me zelfs tot aan de voordeur. En zoals altijd aakt hij daarna nog een extra lusje.
Grt.,JanS
