TCR di-do winterrit – 27-1-2026
Het is dinsdag, het is droog, maar volgens de weergoden voelt het ijskoud aan. Na wat twijfelen besluit ik toch maar de winterverpakking op te zoeken: vier à vijf laagjes, en ik lijk meer op een Michelin-mannetje dan op een wielrenner. Maar goed — beter warm dan jammer. Op tijd naar Hermes dus, om te kijken of er nog een paar diehards zijn.
Dat valt niet tegen: we zijn met zijn vijven. Gerrit vd H, Leo S, Bert S, toekomstig lid Ron vd H en ikzelf. De afspraak is een klein rondje… maar ja, bij TCR weet je het nooit. Afwachten maar.
We starten met het bekende klimmetje over de A4, via de Vulcaanweg en Deltaweg, en volgen even later het Scheur richting Maassluis. Ron rijdt op kop, maar niet veel later zie ik Gerrit voorbij stuiven. Ron pikt aan, en wij laten ze gewoon lopen. Bij de Maeslantkering spreek ik met mezelf af dat ik het rustig aan doe — verstandig met deze temperaturen.
Leo daarentegen is volledig in zijn element. Hij schiet als een raket omhoog en staat boven al klaar met zijn telefoon voor een Kodak-momentje. De afdaling volgt; ik neem de korte, steile kant. Kort maar krachtig, en Ron zit netjes achter me.
We rijden door naar het strand van Hoek van Holland. Volgens traditie gaan we meteen door, dit keer over de steltonplaten langs het strand. Alleen… waar is Ron? Waarschijnlijk over het fietspad gegaan.
Dan de duinen in, met Gerrit op kop. We vormen een mooie waaier, de kop wordt regelmatig gewisseld, en zo staan we al snel bij “Loesje” voor de koffie- en chocoladebreak. Gelukkig komt Ron ook weer binnenvallen. De gebruikelijke grappen en plagerijtjes vliegen over tafel — we zijn wel wat gewend — en er wordt flink gelachen.
Na de break volgt de terugweg, pal tegen de wind in. Leo neemt de kop via Ockenburg naar Kwintsheul. Daarna pakt Gerrit nog een extra lusje mee, wat verrassend goed uitpakt. Om ’t Woudt heen, en vervolgens weer met Leo op kop in de straffe tegenwind. Voor mij is het aanpoten.
Bij Schipluiden volgt plots een koekiestop. Ron rijdt door, en even later Bert ook. Met z’n drieën draaien we nog wat extra lusjes. Leo is niet af te stoppen: door het Abtswoudse Bos, langs de Delftse Schie, en na de spoorlijn nóg een lusje. Het moet niet gekker worden. Na 80 kilometer ben ik dan ook tamelijk uitgewoond thuis.
Heren, bedankt voor de gezelligheid en de rit. En Leo: dank voor de foto’s.
Groet, Jan S.
Route: https://connect.garmin.com/app/activity/21680146933
