♂️ TCR‑pensionado’s naar de KLIP — 16 juli 2026
Een donderdag zoals we hem het liefst hebben: fietsdag, strakblauw boven ons, en een opkomst waar je u tegen zegt. Door het uurtje eerder vertrekken stonden we met 11 man klaar: Frits vdW, Frank B, Olaf dH, Peter V, Meindert V, Rob vE, Rob H, Marcel R, Leo S, Gerrit vdH en ikzelf. De wind stond nog steeds noordoost, dus we begonnen met een stevig blokje tegen de wind in richting Wassenaar.
Rommelige start, strakke herstart
De start was wat rommelig — het peloton lag al snel uit elkaar — maar na de Kandelaarbrug nam Gerrit het heft in handen. Strak tempo, en na elke bocht even inhouden zodat het pelotonnetje weer mooi compact werd. Zo hoort het als je wind tegen hebt: de sterke mannen op kop, de rest lekker uit de wind.
Gerrit week af van de standaard route en stuurde ons via een zigzag naar Delfgauw, langs Pijnacker, en over het roestige ijzeren viaduct richting de Driemanpolder. Prachtig gebied, altijd genieten daar. Daarna via Voorschoten en langs het Valkenburgse Meer — nog steeds afgesloten, maar wij kennen de sluiproutes — en zo rolden we richting de KLIP in Wassenaar.
☕ De KLIP: koffie, appelpunt en broodjesbal‑geluk
Zoals altijd werden we vriendelijk ontvangen. Apart afrekenen? Geen probleem.
De bediening was top, de koffie uitstekend, en Gerrit zweefde zowat boven zijn stoel: volgens hem zijn de broodjes bal daar de beste uit de hele regio. De appelpuntjes ontbraken uiteraard niet.
Plots verscheen er een dame van de KLIP met de vraag of ze ons mocht fotograferen voor reclamedoeleinden. Natuurlijk — de TCR‑pensionado’s zijn tenslotte een merk op zich.
(En ja, ook nog even een praatje gemaakt met Tinus en Iman.)
️ Terugweg: duinen, klimmetjes en… lekke banden
Na de pauze gingen we via het klimmetje van de Wassenaarseslag de duinen in. Even later nog een klimmetje naar het Uitzichtpunt Duinzicht. In de afdaling: pats, een lekke band voor Marcel.
Nieuw binnenbandje erin… en even later wéér lek. Een klein stootgaatje vlak langs de velg. Gelukkig had Marcel een reserve buitenband bij zich, en Leo, die al een tijdje op kop reed, zette hem er vlot op.
Bij het Westduinpark hielden we nóg een kleine lek bij het tappunt. Daarna via Kijkduin weer de duinen in, Leo nog steeds onvermoeibaar op kop. We kozen voor het tegelpad met uitzicht op zee — altijd een cadeautje.
De finale
Via Hoek van Holland, langs de Nieuwe Waterweg en het Scheur reden we richting Maassluis, Vlaardingen en Schiedam. Daar splitste de groep en zocht iedereen zijn eigen weg huiswaarts.
⭐ Conclusie
Topgezelschap, prachtig fietsweer, mooi rondje. Jammer van de lekke banden. Voorrijders bedankt. Leo voor de extra foto’s. Verder allemaal bedankt
