♂️ TC‑Rijnmond pensionado’s naar “De Klip” — 10‑9‑2026
Na de bijna‑waterfietsrit van dinsdag — toen we haast van de weg spoelden — was het vandaag eindelijk weer raak: de weerprofessors gaven groen licht. En terecht, want het werd een heerlijke fietsdag.
Bij de TCR stonden uiteindelijk zes man van de harde kern klaar. Als ik mezelf mag meetellen natuurlijk. Mijn voorstel voor een rondje Middelharnis werd vriendelijk terzijde geschoven, maar het alternatief — koffie bij De Klip in Wassenaar — was minstens zo aantrekkelijk. Met een stevige zuidwestenwind kozen we voor het rondje rechtsom.
️ Naar Hoek van Holland
Via Vlaardingen Oost reden we naar de Maassluisdijk, volgden de Nieuwe Waterweg en pakten bij de Maeslantkering de klim mee. Boven blijft het uitzicht indrukwekkend. Na de afdaling deden we het strand van Hoek van Holland aan voor een banaantje.
Daarna de duinen in, met de wind vol op de rugzijde — “in de poeperd”, zoals dat heet. De wegkapitein hield een strak tempo aan, waardoor we vlot door Kijkduin reden en het Westduinpark indoken. Vlak voor Scheveningen ging het windjack uit en werden de bidons gevuld bij het tappunt.
Gerrit moest vroeg thuis zijn en ging solo verder.
Naar “De Klip”
Wij maakten het lusje om de havens van Scheveningen heen en doken daarna het Oostduinpark in. Na een klimmetje stonden we al snel bij De Klip in Wassenaar.
Gezellig zoals altijd, een prima bak koffie, en sommigen gingen voor appeltaart. Ik hield me sterk en sloeg over. Tot mijn verrassing rekende Bert mijn koffie af — nogmaals bedankt!
De gesprekken waren deze keer opvallend serieus, maar de sfeer bleef uitstekend.
De terugweg
Het Valkenburgse Meer sloegen we over en volgden rustig onze kopman. Via Voorschoten, Leidsendammerhout en zigzaggend in de luwte van onze sterke voorrijder Leo reden we naar het Delftsehout voor een koekiestop. Even bijkletsen, elkaar op de hak nemen — zoals het hoort.
Daarna volgden Delfgauw, de Kandelaar, Windas en het Beatrixpark. Bij Schiedam namen we afscheid van Olaf en Bert. Leo en ik vergezelden Marcel nog een stukje richting huis en maakten daarna nog even de 100 km vol.
❤️ Een voorlopig laatste dido‑rit
Dit was voorlopig mijn laatste dido‑rondje, want dinsdag moet ik me melden in het Erasmus MC voor een ablatie vanwege af en toe een hartritmestoornis. Een vervelende behandeling, die 1,5 tot 4,5 uur kan duren, en daarna volgt een flinke hersteltijd voordat ik weer kan aansluiten bij de dido’s.
Maar vandaag was het genieten: een prima groep, een wegkapitein die ons perfect uit de wind hield, duidelijke aanwijzingen gaf en ook nog mooie foto’s maakte onderweg.
Heren bedankt — en tot over een tijdje. Het zal wel even duren, maar ik kom terug. Grt JanS
