♂️ TCR – Dan maar naar “De Juffrouw” (30‑7‑2026)
Donderdag = fietsdag voor de pensionado’s van TC Rijnmond, dus de vaste kern stond weer klaar. Warm, zonnig, prima fietsweer — al zou de natuur een buitje best waarderen. We waren met z’n zessen: Frank B, Olaf dH, Ron vH, Frans vL, Ed S en ikzelf.
Leo moest vroeg thuis zijn, Gerrit liet het ook afweten… en dus werd ik spontaan tot wegkapitein benoemd. Dat begint al goed.
Het plan: een rondje Wassenaar, koffie bij De Klip, lekker windje noordwest in de rug.
De uitvoering: iets anders.
️ De eerste 10 kilometer: chaos in slow motion
Nog maar net onderweg: lekke band voor Frank.
Even later: lekke band voor Frans.
Nieuw binnenbandje erin… ventiel sluit niet… dus nóg een binnenbandje.
Weer verder… tik tik tik in het wiel van Frans.
Ron luistert, kijkt, draait, test — en we kunnen weer.
Resultaat: binnen 10 km al een uur verder.
De rit was nog niet begonnen, maar de verhalen voor de koffie waren al binnen.
☕ Plan B: “De Juffrouw”
Na overleg besloten we het Wassenaar‑plan te laten varen en koers te zetten naar “De Juffrouw” in Hazerswoude‑Dorp.
Voor Ed kwam dat mooi uit, en eerlijk: het voelde als de juiste keuze.
We draaiden richting Ackerdijkse Plassen, slingerden langs Berkel en Rodenrijs, pakten een koekiestop, en vervolgden onze route richting Moerkapelle.
Geen extra lusje vandaag — gewoon door naar het Van Maaslandtunneltje en de Middelweg.
Daar ging, traditiegetrouw, het gas erop.
Deze keer aangevoerd door Olaf, die duidelijk in topvorm verkeerde en dat graag even demonstreerde.
Koffie bij De Juffrouw
Zoals altijd: gezellig, gastvrij, goede koffie.
Bij het afrekenen bleek dat Ed alles al betaald had — en hij was niet eens jarig.
Dat is pas clubniveau.
️ Terugweg met bries tegen
We kozen voor de route via Zoeterwoude en Stompwijk.
Af en toe kreeg ik wat assistentie, want de noordwestenwind was inmiddels veranderd in een stevige bries recht op de neus.
In de Nieuwe Driemanspolder volgde de traditionele sprint tegen die stalen roestige brug (naam onbekend, maar iedereen kent ’m).
Op de hoek: uiteraard weer een koekiestop.
Daarna zigzagden we naar Delfgauw, via de Kandelaarbrug naar Windas, en vanaf daar zocht iedereen zijn eigen weg naar huis.
✅ Conclusie
Ondanks dat we de wind niet mee hadden, werd het toch een fijne rit.
Ed en Frans, allebei net een operatie achter de rug, reden alsof ze nooit zijn weggeweest.
De rest natuurlijk ook in prima doen.
Ed bedankt voor de koffie,
en iedereen bedankt voor de gezellige rit. GRT JanS
