Solo rondje Rockanje – 12‑9‑2026
Zaterdag, zonnetje erbij, lichte zuidewind… het soort dag waarop je fiets bijna vanzelf naar buiten rolt.
En omdat morgen het weer minder wordt én dinsdag de ablatie op het programma staat, besloot ik: nog één mooi rondje te doen, voor voorlopig.
Wind tegen, maar vooruit
Met zuidewind eerst even naar de Beneluxtunnel.
Daarna door naar de Spijkenissebrug — die natuurlijk open stond.
Kort wachten, en hop, weer door. Via Geervliet en Heenvliet slingerde ik door de mooie straatjes van Zwartewaal.
De Briellebrug was afgesloten, maar gelukkig kon ik erlangs.
Daarna langs de Kogeloven en door naar het Kruiningergors.
Ik dacht: even een bakkie te doen bij Marcel op zijn zomerverblijf.
Maar helaas… geen Marcel, geen koffie.
Dus weer verder.
Duinen, hooglanders en herinneringen
Het duingebied lag er prachtig bij, met Schotse hooglanders en wilde paarden die het landschap extra sfeer geven.
Via Stuifakkers zigzagde ik richting Rockanje.
Terrasje? Nee, vandaag niet.
Ik koos voor een bezoekje aan het strand van de 1e Slag — vroeger kwamen we daar vaak.
Op een bankje in het zonnetje, met uitzicht over zee, peuzelde ik mijn banaan en krentenbol op.
Twee dames vroegen of ik een foto van hen wilde maken.
Tuurlijk, dat doe je gewoon. Ook gelijk één van mij natuurlijk.
Verder langs Hellevoetsluis
Ook daar een wegopbreking, maar via de kade kwam ik weer netjes uit.
Langs het Haringvliet over de dijk — schitterend uitzicht.
Bij Costa del Spui deed ik een korte koekiestop.
Alleen is alleen, dus niet te lang blijven hangen.
Met de wind nu in het ruggetje ging het heerlijk richting Beerenplaat.
Via de boulevard van Spijkenisse (ook weer afgesloten, wat een trend) naar de Spijkenissebrug en terug richting Beneluxtunnel.
De Beneluxtunnel… natuurlijk gedoe
Roltrap? Kapot.
Lift? Ook kapot.
Dus lopend met de fiets naar beneden.
Aan de andere kant: roltrap óók defect.
Fiets op de nek en de lange trap omhoog.
Een mens zou er bijna een abonnement op nemen.
Nog even Vlaardingen meepakken
Via Schiedam naar Vlaardingen, waar ik nog een klein zigzagje deed — want voor mijn voorlopig laatste rit wilde ik toch de 100 km aantikken.
Conclusie
Schitterend weer, mooie route, lekker gereden.
Wat wil een mens nog meer?
Dit was voor deze keer een verslag van mij alleen i.v.m. dat ik dinsdag wordt opgenomen voor een ablatie hart wegens ritme storing af en toe.
Groet van Jan Sloot tot ziens hoop ik.
