TCR-dido’s in dichte mist naar Kijkduin – 10 november 2026
Vanmorgen vroeg scheen het zonnetje nog, maar even later kwam er een dichte mist opzetten. De thermometer gaf ongeveer 2 graden aan, dus de kleding werd aangepast met een extra laagje. Op tijd naar beneden om de bandenspanning te controleren, een achterlichtje te monteren en vervolgens op naar de club.
We waren met acht man: Bert de M., Bert S., Frans van L., Rob van E., Robin K., Leo S., Gerrit van der H. en ondergetekende.
Na kort overleg werd besloten om richting Kijkduin te rijden. Bert S. nam het initiatief en zette er in de mist meteen een aardig tempo in. Via Windas reden we naar De Kandelaar en vervolgens langs de brug richting het Abtswoudse Bos. Daar werd plotseling wat ingehouden en voor ik het wist reed ik op kop. Wisten ze de weg niet meer? De mannen volgden in ieder geval netjes. De voorrijder bepaalt tenslotte de route!
Ik koos voor Den Hoorn en inmiddels was de mist grotendeels opgelost. Ook het zonnetje deed weer zijn best. Toen kreeg ik een bericht: “We zijn drie man kwijt!” Hoe kan dat nou weer? Het bleken Leo, Rob en Gerrit te zijn. Waren die soms een andere route gereden?
Bij Loesje heb ik Leo even gebeld. Ze kwamen eraan, maar Rob had onderweg een lekke band gekregen. Wij gingen alvast naar binnen, waar het lekker behaaglijk was, en bestelden een bakkie koffie. Even later stapten ook de drie achtergebleven musketiers binnen. Gelukkig maar!
Het was zoals altijd gezellig en natuurlijk werd er uitgebreid gediscussieerd over hoe het allemaal zo had kunnen lopen. Na het tweede bakje koffie begon de terugweg door de duinen, met Gerrit op kop. Die voerde het tempo stiekem steeds verder op…
Bij Hoek van Holland volgde volgens goede traditie een koekiestop. Ik maakte nog een praatje met een paar jonge gasten. Aardige jongens, al zaten ze wel een taps toelopend sjekkie te roken.
Ook nu nam Leo geregeld de kop over en Frans trok er af en toe stevig aan. Als Leo op kop rijdt, weet ik het eigenlijk al: de Maeslantkering gaan we op voor een Kodak-momentje en om van het uitzicht te genieten.
Na de afdaling nam ik de korte variant en kwam daardoor vanzelf weer op kop. Via de Nieuwe Waterweg reden we verder en bij de Steendijkpolder sloeg ik linksaf richting de Gaag. Met een elleboogseintje gaf ik aan dat Leo het weer mocht overnemen, want met de stevige tegenwind was dat geen overbodige luxe.
Via Schipluiden, het Abtswoudse Bos, Kerkbuurt en Windas reden we vervolgens huiswaarts.
Conclusie
We hebben weer heerlijk gefietst. Het weer begon mistig en koud, maar eindigde met zonneschijn. De sfeer was uitstekend, de koffie smaakte prima en ondanks een lekke band kwam iedereen weer veilig thuis.
Iedereen bedankt voor de gezellige rit!
Leo, bedankt voor de extra foto’s.
Grt. Jan S.
