TCR Pensionado’s naar Kijkduin – 3 november 2026
Het is weer dinsdag, dus fietsdag. Op tijd naar de club, terwijl er af en toe een paar spatten regen vallen. Gelukkig stelde dat weinig voor en vormde het geen belemmering voor een mooie rit.
Ook vandaag was de opkomst weer uitstekend. Aan de start verschenen elf leden: Gemma, Rob H., Rob v.E., Bert S., Robin K., Leo S., Gerrit v.d.H., Marcel R., Ronald D., Ed S. en ondergetekende.
Binnen werd eerst overlegd over de route. Marcel stelde voor om naar Kijkduin te fietsen voor een koffiestop bij Loesje en eventueel daarna de rit nog wat uit te breiden. Een voorstel dat direct werd omarmd. Marcel nam de leiding en we vertrokken in zijn spoor.
Nog maar nauwelijks onderweg stopte Marcel onverwachts met de vraag waar de rest gebleven was. We vermoedden eerst een lekke band of een ander technisch mankement, maar al snel kwam Robin met het verontrustende bericht dat Ed was gevallen.
Uiteraard keerden we direct om. Ter plaatse bleek al snel dat het om een ernstige valpartij ging. Ed kon niet meer opstaan en had duidelijk medische hulp nodig. Leo had inmiddels 112 gebeld. Tot onze schrik zagen we de ambulance aanvankelijk een verkeerde afslag nemen, maar gelukkig arriveerde deze korte tijd later alsnog bij station Vlaardingen Oost.
Ed werd door het ambulancepersoneel verzorgd en voorbereid op vervoer naar het ziekenhuis. Ronald besloot mee te gaan in de ambulance om Ed bij te staan. De fietsen van Ed en Ronald werden tijdelijk ondergebracht bij Leo. Marcel en Gerrit namen ieder een fiets aan de hand mee naar Leo’s woning.
Na deze ingrijpende gebeurtenis besloten we de rit in aangepaste vorm voort te zetten. Met 6 man, toch bleef de valpartij voortdurend door ons hoofd spelen. De gedachte ging steeds uit naar Ed en hoe het met hem zou zijn.
Gerrit nam vervolgens het initiatief en leidde ons door de Broekpolder. Het was daar een troosteloze aanblik; op veel plaatsen zijn de bomen gekapt, wat een kaal en ongezellig beeld oplevert. Via Maasland reden we over minder bekende wegen richting De Lier, Naaldwijk, ‘s-Gravenzande en Monster. Daarna volgde het mooie traject door de duinen richting Kijkduin.
Onderweg ging het tempo geleidelijk omhoog. Soms leek het alsof ze probeerden mij te lossen, want ik moest flink aan de bak om het wiel te houden. Uiteindelijk arriveerden we bij Loesje, onze vertrouwde koffiestop. Zoals altijd werden we er vriendelijk ontvangen. Het was er warm en gezellig, maar de zorgen om Ed bleven het gesprek beheersen.
Na de pauze werd gesproken over het inkorten van de route, maar met Gerrit op kop weet je dat nooit helemaal zeker. Via Madestein, Wateringse Veld, De Strijp, de Hoekpolder en het Wilhelminapark reden we verder richting Delft. Daar gingen we eindelijk rechtsaf richting binnenstad, waar we nog een korte koekiestop hielden bij een bankje.
Even later nam Leo de leiding over en volgde er toch nog een extra lus via de Ackerdijkse Plassen, De Zweth, de Kandelaarbrug, de Windas en het Beatrixpark. Uiteindelijk stond er bij thuiskomst toch weer een fraaie 83 kilometer op de teller.
Ondanks alles was het een mooie rit, waarvoor dank aan de mannen die het voorrijden voor hun rekening namen. Leo bedankt voor de foto’s. Toch zal deze fietsdag vooral herinnerd worden vanwege de zware domper die over de groep viel.
wensen Ed veel sterkte toe en hopen Wij op een voorspoedig en volledig herstel. Grt JanS
