TCR Dido’s zigzaggend naar Kijkduin – 12-11-2026
Vanmorgen vroeg scheen het zonnetje nog uitbundig, maar al snel trok de lucht dicht. Gelukkig bleef het droog. Na de gebruikelijke voorbereidingen, zoals de bandjes controleren en een spatbordje monteren, ging de rit richting Hermes, ons vertrouwde clubonderkomen.
Vandaag stonden we met acht man aan de start. Helaas liet onze vaste fotograaf verstek gaan. Van de partij waren: Frank B, Frans vL, Rob vE, Rob H, Olaf dH, Gerrit vdH, Marcel R en ikzelf.
Marcel nam direct het initiatief, dus dan weet je eigenlijk al genoeg: dit zou geen standaard rondje worden. Het tempo lag bepaald niet aan de rustige kant. Na de Windas ging het al anders dan anders. Via de Kerkbuurt en allerlei zigzagweggetjes kwamen we uit op de parallelweg langs de A4 richting Schipluiden.
Even verderop begon het toch te regenen. Marcel stopte prompt om zijn zelf ontworpen regenjackje aan te trekken. De rest twijfelde nog even, maar besloot door te rijden. Het zou vast wel weer droog worden… toch?
Frans nam aanvankelijk het voortouw, maar al snel nam Gerrit het over. En als Gerrit op kop rijdt, kun je ook weer aan de bak. Hij bleef maar linksaf slaan, maar uiteindelijk kwam alles goed. Via allerlei leuke paadjes reden we langs ’t Woudt, De Wollebrand en slingerend verder naar Honselersdijk. Uiteindelijk bereikten we Ockenburgh en na nóg een extra lusje arriveerden we dan toch bij wie anders dan Loesje!
Binnen was het behaaglijk warm en gezellig. Er hingen al feestelijke gordijntjes; waarschijnlijk een voorproefje op de komende feestdagen. Natuurlijk hoorde het onderlinge geplaag er ook weer bij. Ondertussen werden alle wereldproblemen in no-time opgelost. De regering zou daar nog een voorbeeld aan kunnen nemen.
Voor de terugweg bleek het oude gezegde helemaal te kloppen: na regen komt zonneschijn. Marcel nam opnieuw de kop en het tempo ging meteen weer flink omhoog. Ze kunnen het gewoon niet laten… haha!
In no-time bereikten we Hoek van Holland voor de traditionele koekiestop. Meteen een mooi Kodak-momentje, want ook de woeste golven van de Noordzee waren een foto waard.
Plotseling zat ik zelf even op kop en koos voor het klimmetje op de Maeslantkering, uiteraard met tegenwind. Rob H meldde zich onderweg af en koos voor de kortste weg terug richting Schipluiden.
Boven op de kering miste ik ineens Marcel. Na de afdaling zag ik hem op zijn gemak in het raamkozijn van het gemaal van het Hoogheemraadschap zitten om een fotootje te maken. We hielden daarom even wat in, waarna hij al snel de kop weer overnam.
We vervolgden onze weg langs de Nieuwe Waterweg en Het Scheur, gevolgd door de Deltweg en de Vulcaanweg richting Vlaardingen en Schiedam. Vlak voor Hoogvliet namen Olaf en Frank afscheid en gingen hun eigen kant op. Wij reden langs het Vlietland Ziekenhuis vervolgens allemaal huiswaarts. Behalve Gerrit natuurlijk, die was vast alweer bezig met een extra lusje.
Ondanks wat gespetter was het opnieuw een heerlijk rondje. Marcel en Gerrit bedankt voor de route en het voorrijden. En natuurlijk iedereen bedankt voor de gezelligheid!
Groeten, JanS
