☀️ TCR Dido’s – Kijkduin Hitteplan Editie 4-8-2026
Vandaag stond het Dido‑hitteplan opnieuw op scherp, dus vertrokken we een uurtje eerder. De opkomst was keurig: RobH, OlafdH, FritsvdW, MarcelR, EdS, FransvL, BertS, LeoS en ondergetekende.
Mijn voorstel voor een rondje De Klip werd zonder pardon in de prullenbak gemikt — democratie is mooi, zolang je niet verwacht dat jouw idee wint. De meerderheid wilde naar Kijkduin. Prima, mij niet uit!
Leo nam klokslag starttijd de leiding richting Vlaardingen Oost en de Deltaweg. Eerst nog even een klein mankementje aan de fiets van Frans oplossen; de man heeft een abonnement op pre‑start‑mechaniek. Daarna door naar Maassluis langs het Scheur, waar we traditiegetrouw even checkten of Albert in zijn serre zit om te zwaaien.
Dan het vaste ritueel: het klimmetje bij de Maeslantkering voor het fotomoment. Afdalen, doorrollen naar Hoek van Holland, en jawel — ook de traditionele babbel met een vrouwelijke agent werd weer afgevinkt.
Daarna volle bak wind mee, en in no‑time stonden we in Kijkduin. En u raadt het al: Loesje. Waar anders? Onder een grote parasol, uit de zon, gezelligheid op standje 10.
️ Terugweg: de Hitte‑Survival
Op de terugweg splitste de groep; een paar kozen voor de kortste route naar huis, want het was inmiddels bloedheet. Wij gingen met z’n vijven door: Leo als onvermoeibare wegkapitein, Frans, Olaf, Ed en ik.
Via Kwintsheul naar Stadslandschap Hoekpolder, gevolgd door een koekiestop op de bekende plek ter hoogte van de Jan Waaierbrug. Daarna de klim van de Balijbrug, door het park naar de Blauwbrug — allemaal bekende kost dat wel. Maar altijd mooi! Ed is daar ergens afgehaakt naar huis.
Frans zat al een tijdje te mopperen dat zijn water op was. Bij een woonhuis werd er gesmeekt om water, en ik liet mijn bidon ook maar vullen. Aardige man, die bewoner — redder van dorstige Dido’s.
Bonusmomenten
Over de Delftse Schie hoorde ik ineens mijn naam. Het was Lilia en Leonid op de trekkingfiets. Natuurlijk even stoppen voor een praatje.
Ed was inmiddels al afgehaakt, en via Windas en het Beatrixpark haakte later ook Frans af. Olaf ging richting de tunnel. Leo en ik maakten nog een klein lusje door het Nieuwlandpark, waarna Leo huiswaarts ging en ik via de Vlaardingsevaart naar huis rolde.
Conclusie
Een bloedhete dag, maar dankzij de rijwind prima te doen.
Gezellige groep, lekker gereden, mooie tradities, fijne stops.
Iedereen bedankt voor de rit — en Leo voor het voorrijden én de foto’s. Grt. JanS
