TCR‑dido’s naar Rockanje – 19‑5‑2026
Dinsdag dus… en opnieuw zo’n twijfelachtige lentedag waarop je je afvraagt of de zon misschien met pensioen is gegaan. Maar hé: het is droog, dus op naar Hermes.
De traditionele vraag klinkt meteen: “Wat doen we vandaag?”
Ik flap eruit: Rockanje?
En jawel hoor — iedereen knikt, dus Rockanje it is.
We staan met z’n achten klaar: Marcel R., Frank B., Olaf dH., Ron vH., Frans vL., Leo S., Gerrit vH. en ikzelf.
Eerst richting de Beneluxtunnel, waar de fietstunnel nog steeds potdicht zit. Alles zou al in december 2025 klaar zijn, maar de hekken staan er nog alsof ze er een museumstuk van willen maken. Dus: afdalen, klimmetje op, en door.
De route is voor de meesten gesneden koek: via Hoogvliet naar de Spijkenissebrug. Ik nestel me achter Leo, die op zijn fietscomputer mijn hartslag in de gaten houdt — nog steeds in de wachtkamer voor een ablatie, en dat kan nog wel even duren.
De rit voelt wat rommelig vandaag. Het pelotonnetje hangt als los zand aan elkaar; compact rijden of een mooi waaiertje… het zit er niet in. Misschien ben ik zelf met het verkeerde been uit bed gestapt, want mijn humeur fietst niet bepaald vooraan.
We tikken Heenvliet, Geervliet en Zwartewaal af, gevolgd door Brielle en dit keer langs het Kruiningergors.
Marcel checkt onderweg nog even zijn buitenverblijf — normaal slaan we daar af, maar vandaag rijdt de groep rechtdoor.
Dan duiken we de prachtige duinen van Stuifakkers in en rollen zo Rockanje binnen, waar Verhage ons koffieadres is. Prima tent, goede koffie. Ik ben niet de gezelligste, maar dat ligt vooral aan mezelf. Gelukkig trekt dat langzaam bij.
Na de pauze weer op pad. De rit blijft wat rommelig, maar een paar man blijven nu wel netjes in de buurt.
Na Hellevoetsluis volgt bij Costa del Spui een koekiestop én een kleine lek. De regenjackjes gaan aan — het begint licht te spetteren.
We volgen de Schapengorsdijk en Schuddebeursdijk tot aan de veerpont, waar een wegafsluiting ons dwingt om via Hekelingen te rijden. Dan langs de Oude Maas, over de Spijkenissebrug, terug naar Hoogvliet.
Daar zwaaien Frank en Olaf af richting hun residentie.
Wij pakken nog één keer de Beneluxtunnel en daarna gaat iedereen zijn eigen kant op.
Heren, bedankt voor de rit.
Leo, bedankt voor de hartslag‑check, het uit de wind houden en de mooie foto’s.
En jawel — ondanks alles toch lekker gereden, en mijn humeur is uiteindelijk weer helemaal rechtgetrokken.
